Pages Navigation Menu

Nauka, Rozum, Wiedza

Hydrokolonoterapia

Uwaga! Opisana poniżej metoda „leczenia” jest niezgodna z aktualną wiedzą medyczną. Jej stosowanie przez lekarzy jest sprzeczne z Kodeksem Etyki Lekarskiej i z obowiązującym w Polsce prawem.

Hydrokolonoterapia – to głębokie płukanie jelita grubego za pomocą wody. Jest to metoda nie mająca podstaw naukowych i nie uznawana za metodę leczniczą przez medycynę akademicką.

Opis metody

Według osób z kręgu medycyny alternatywnej jest to bezpieczna i skuteczna metoda usuwania bezwartościowych, stwardniałych resztek pokarmowych, nagromadzonych w świetle okrężnicy, zwanych kamieniami kałowymi. Poprzez wprowadzenie przefiltrowanej i podgrzanej wody podawanej pod odpowiednim ciśnieniem do jelita grubego, kamienie kałowe zostają odklejone od ścian jelita i wydalone z wodą wraz z ruchami perystaltycznymi (robaczkowymi) okrężnicy. Proces ten jest zwykle powtarzany kilkakrotnie w czasie jednego zabiegu, trwającego około 45 minut.

Uzasadnienie postępowania (według zwolenników hydrokolonoterapii)

Zwolennicy hydrokolonoterapii twierdzą, że około czterdziestego roku życia jelito grube może być do tego stopnia przepełnione zalegającymi resztkami pokarmowymi, że uciska i przemieszcza inne narządy, utrudniając pracę jelit, wątroby, trzustki, nerek, płuc. U osoby dorosłej według zwolenników tej formy leczenia może znajdować się od kilku do kilkunastu kilogramów mas kałowych, które zalegają ze szkodą dla organizmu. W rzekomo zgromadzonych w jelicie grubym masach kałowych zachodzą procesy gnicia i fermentacji, których toksyczne produkty tych procesów wywołują zjawisko samozatruwania (autointoksykacji) organizmu co wywiera szkodliwy wpływ na wszystkie narządy i komórki organizmu.

Fakty

  • Obecność niestrawionych resztek pokarmu w jelicie jest normalnym stanem. Ich pewna ilość jest wręcz pożądana dla prawidłowej pracy jelit (np. błonnik). Tym samym brak jest jakichkolwiek przesłanek do jej stosowania.
  • Kamienie kałowe powstają u wyniszczonych, leżących chorych jako ciężka postać zaparcia;
  • Kamienie kałowe nie występują u osób w średnim wieku, o osób bez ciężkich chorób lub u osób, które nie są unieruchomione
  • Metoda ta została wielokrotnie opisana jako wykorzystywanie osób z pewnymi skłonnościami (głównie nerwice i psychozy)
  • Subiektywną poprawę samopoczucia tłumaczy wystarczająco efekt placebo. Nie została wykazana skuteczność hydrokolonoterapii w porównaniu do placebo.
  • Jeśli zabieg „całkowicie usuwa zalegające kilkanaście kilogramów kamieni kałowych”, należałoby się spodziewać takiego spadku masy ciała – którego nie obserwuje się u osób po wykonanym „zabiegu”
  • Nie ma takiego zjawiska jak „przylepiania się mas kałowych do ściany jelita”. Treść pokarmowa jest przesuwana w jelitach w wyniku ich czynności skurczowej. Zatkanie jelita (tzw. niedrożność; ileus) jest ciężkim stanem wymagającym natychmiastowej interwencji chirurgicznej (stan zagrożenia życia).
  • Żadne z postulowanych toksycznych działań nie zostało naukowo udowodnione i ma na celu dodatkowe wzbudzenie strachu o własne zdrowie u pacjenta.
  • Podobny „efekt” można uzyskać stosując metodę znaną już średniowiecznej medycynie i praktycznie bezpłatną, czyli lewatywę
  • Nie przedstawiono przyczyny/mechanizmu autointoksykacji, jeśli jest to zjawisko powszechne, należałoby się go także spodziewać u zwierząt. Budowa ściany jelita jest przystosowana do tego, aby nie przepuszczać toksyn ze światła jelita do organizmu.

Źródła:

  1. E. Ernst, CA. Tyrell, JH. Kellogg. Colonic irrigation and the theory of autointoxication: a triumph of ignorance over science. J Clin Gastroenterol 24 (4), 196-8, Jun 1997
  2. Colonic irrigations: a review of the historical controversy and the potential for adverse effects. J Altern Complement Med. 2006 May;12(4):389-93
  3. Skrabanek P.: Paranormal health claims. Experientia. 1988 Apr 15;44(4):303-9.
  4. Sullivan-Fowler M.: Doubtful theories, drastic therapies: autointoxication and faddism in the late nineteenth and early twentieth centuries. J Hist Med Allied Sci. 1995 Jul;50(3):364-90.
  5. Noll R.: Historical review: Autointoxication and focal infection theories of dementia praecox. World J Biol Psychiatry. 2004 Apr;5(2):66-72.
  6. Wikipedia (http://pl.wikipedia.org)
Reklama (KSP nie ponosi odpowiedzialności za treść reklam!)